De wijsheid van de minderheid

Deep Democracy

 

Het gesprek aangaan

Het gesprek aangaan is voor veel mensen moeilijk. Hoe jonger we zijn, des te beter dat nog gaat. Als kind heb je nog geen barrières en zeg je wat je wilt zeggen. Vaak hoor je dat kinderen je een spiegel voorhouden. Kinderen zeggen onomwonden wat ze horen, zien en voelen, iets wat wij vaak van vroeger herkennen.

Dingen die wij als volwassenen “maar even niet zeggen” om de sfeer goed te houden, of omdat we bang zijn er niet bij te horen, zeggen kinderen wel. Ze hebben namelijk een gezamenlijk doel, ze willen spelen en nog beter, aandacht en winnen. Omdat wij naast een school wonen hoor ik dat iedere schooldag. Om te kunnen winnen communiceren kinderen onophoudelijk. Schreeuwend moedigen ze elkaar aan, iedereen hoort erbij. De beste wordt naar voren geschoven, er wordt gelachen en voor zichzelf maken ze het graag extra spannend.

 

Zeggen wat je vindt

Juist hierdoor houden ze met elkaar de sfeer goed, want iedereen wil meedoen aan het spel. Er wordt gecommuniceerd over de regels. Niemand wil ernaast staan, of erger nog, niet gezien worden. Soms gaat het met wat duwen en trekken, totdat ieder weer zijn of haar plaats in de groep gevonden heeft. Al snel is alles vergeten en vergeven waarna het spel met hernieuwde duidelijkheid weer verder gaat. Hoe anders is het in onze volwassenen wereld. Zijn we vergeten om op een aanvaardbare manier te zeggen wat we vinden, naar elkaar te luisteren en te kijken? Vaak zijn we uren aan het overleggen terwijl HET uiteindelijk gewoon gezegd moet worden. Doen we dat niet, dan blijven er “haaien rond zwemmen”. We weten dit toch wel?

 

Deep democracy                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

Met Deep Democracy, het ook luisteren naar de wijsheid van de minderheid, geven we elkaar de mogelijkheid en de ruimte om te zeggen wat er gezegd moet worden. Daarna kunnen we, net als vroeger, weer verder inclusief de wijsheid van de minderheid. Deep democracy werd gebruikt door Nelson Mandela om begrip voor elkaar te krijgen door de uitnodiging te gaan praten rondom het kampvuur: de “kampvuur gesprekken”. Dat we elkaar allemaal horen en zien en dat we er allemaal toe doen: van sporter, ijsmeester tot NOC/NSF lid. Alleen zo, maar echt alleen zo, brachten we alle medailles mee naar huis.

 

Participerend onderzoek

Zijn er in je omgeving dingen die niet gezegd worden? Houdt dat de vooruitgang tegen? Maak dan een uitnodiging voor je eigen “kampvuurgesprek”. Nodig iedereen uit om te zeggen wat er gezegd moet worden. Zorg dat jezelf als vraagsteller ook kunt participeren. Dat je de rust en de tijd hebt om alle wijsheid van jouw kampvuur gasten te horen. Met behulp van een “ceremoniemeester”. Zo’n ceremoniemeester orkestreert het geheel zodat ook de wijsheid van de minderheid gehoord wordt. Nadat iedereen heeft gezegd wat gezegd moet worden kom je als initiator tot een wijs besluit, inclusief de ideeën van de minderheid want daar zit vaak de verandering. Als je wilt kan ik je daar mooie voorbeelden van geven.